Sabaha karsi tak diye uyandim. Basucumdaki saat yataga iki saat önce girdigimi ve iki saat daha uyuyabilecegimi söylüyordu. Ama uykum gitmisti iste..
Aklima çocukluktan kalma bir ani; çilli Solmaz geldi. Kaç yildir zihnimin kenarindan dahi geçmemis olan sureti hiç bozulmamis öylece duruyor...
Nereye gidiyon, napiyon, almiyon mu diye konusurdu. Çiçekli eteginin altinda daima bir pijama olurdu. Ve hep etli patates kokardi. Ben Solmaz’a bayilirdim. Onun gibi giyinmek ister, onun gibi napiyon, nöruyon diye konusmaya özenirdim. Annem çildirirdi dogal olarak. Evde hazirladigi son derece saglikli sebze yemekleri ve izgara köfteler yerine “Solmazgil” de, yer sofrasinda onlarla ayni kaptan yemek yemeye bayilirdim. Ekmegi kopararak yerlerdi. Kareli bir sofra örtüsünün etrafinda ayaklarimi altima alip ben de girisirdim bir gün mercimege bir gün fasulyeye...
***
Ilkokula basladik. Siniftaki diger kizlar Solmaz’i istemedi. Çünkü Solmaz’in delik kulaklarinda ip takiliydi ve siyah önlügünün üzerine yesil orlon yelek giyerdi. Yani Solmaz “öteki” ydi, bizden degildi. Garip bir biçimde kendimi Solmaz’a bagli hissederdim. Istenmiyor olmasi benim de agirima giderdi. Okulun agaçli bahçesinde onun yaninda oturur, anlattigi hikâyeleri dinlerdim.
Ablasi, kendisinden yasli ve çocuklu bir adamla evlendirilmisti. Solmaz da yeni dogum yapmis olan ablasi, gelin evinde yalnizlik çekmesin diye can yoldasi olarak gönderilmisti. Ev isi yapardi, çocuk bakardi, arada sirada da arka bahçede bana çamurdan firin yapmayi ögretirdi.
Üçüncü siniftan sonra okulu birakti Solmaz. Ablasi yine hamileydi ve evin sorumlulugu hepten Solmaz’a kaldi.
***
Bir sonraki yaz biz kamptan döndügümüzde Solmaz’in basini kapattigini gördük. Artik “ötekiligi” yadsinamaz biçimde aramizdaydi. Sonra, her hüzünlü çocuk anisinda oldugu gibi... Biz de o sokaktan tasindik. Arada bir sokagimizdaki eski komsularimizi ziyarete gittigimizde görürdüm Solmaz’i. Büyümeye baslamistik zaten. Konusacagimiz konular azaliyordu giderek. Yavas yavas arasi açildi ziyaretlerimizin. Sonra gidemez olduk o komsulara...
Bir daha görmedim Solmaz’i. Ne oldu, nasil yasadi, nasil yaslar aldi bilemedim. Ama taa çocuklugunda baslayan “ötekilik” hali az çok belli etmis, tahmin edilebilecek bir gelecek çizmisti ona...
***
Sabaha karsi, çocukluk arkadasim Solmaz ile ilk gençlik arkadasim Fazil Say’i düsündüm. Berlin’de genç yetenek, dahi çocuk, yabanci müzisyen, en genç ögretim üyesi, müthis kompozitör, usta piyanist...
Hayatlarina “öteki” olmakla baslamis iki kisi...
Nerede duruyorlar peki simdi?
Kimdir bu toplumun öteki çocugu? Ya da asil soru: Bu kadar çok “öteki” nin yasadigi bir toplumda kimdir esas çocuk?
Fazil ile Solmaz arasinda nereye düser berikinin yeri?
***
Sabah oldu. “Servis arabalari” gelmeden “uyandirmak” gerek simdi uykudaki güzel çocuklari...
Sitemizdeki içeriklerin Telif Hakları Yazarlarına,Şairlerine veya yasal varislerine aittir.Eser sahiplerinin uyarısı halinde adı geçen içerik sitemizden kaldırılır.
Sabaha karsi tak diye uyandim. Basucumdaki saat yataga iki saat önce girdigimi ve iki saat daha uyuyabilecegimi söylüyordu. Ama uykum gitmisti iste..
