Vurun abaliya seklinde

 

Yazar E-Posta

: igurpinar@bugun.com.tr

• Haber Tarihi
  : 11 Eylül 2008

Orman içinde yürüyüs yapmislar, yeni dönmüslerdi orada kalanlar. Yüzlerinde mutluluk ifadesi pek yoktu açikçasi. Tüm doktorlarin sürekli söyledigi sey; hizli verilen kilolar, hem metabolizmayi hem de psikolojiyi bozar, ayni zamanda da verildigi kadar çabuk geri alinir. Buna yürekten katiliyorum.

Klinikte hiç diyetisyen olmamasi, hem de sadece otel ruhsati olmasi, saglik merkezi statüsünde gerekli izinlerinin olmamasi tam bir skandal. Ama bu skandalin tek kahramani Kushan degil elbette. Hemen her gün gazetelerde bu merkezin reklami yapiliyordu. Yetkililerin yillardir akillari neredeydi?

Buna göz yuman yetkililerin de sorgulanmasi gerekli, haksiz miyim? Son olarak televizyonda, merkezde ölen kiz ile ilgili Kushan’in o rahat tavirlarla, hatta bilmiyorum sadece bana mi öyle geldi ama, alay eder gibi, gülümseyerek açiklamalar yapmasi beni çileden çikardi. Insan bir üzülür, üzülmese bile bari ölen kizcagizin ailesinin hatirina numaradan üzülmüs gibi yapar. Bir hekime bu davranislari hiç yakistiramadim dogrusu.

Ne günlere kaldik?

Geçen aksam, iftar sofrasinda bir lokantadayiz. Karsi masamizda 3 kisilik bir aile oturuyordu. Kizlari 14-15 yaslarinda, fast food kültürüyle büyümüs, anne babasi oruçlarini açarken, sadece onlari seyredip, ben hamburgerciye gitmek istiyorum diyen, tombulca biriydi. Lokantanin sahibi, yemek sonrasi müsterilere, namaz kilmak için müsait yerlerinin oldugunu söyleyince kiz merakla sordu annesine: Namaz kilmak ne demek?

Anne “Hani anneannen kiliyor ya kizim” deyince etraftakilerin fal tasi gibi oldu gözleri. Ailesi açiklama geregi duydu millete. Yurtdisinda yasamislar bir süre yeni dönmüsler memlekete. Anne baba olarak 15 yasina gelmis bir çocuga dinimizin diregi olan namazi anlatmamis olmamiz biraz tuhaf öyle degil mi?

Geçtigimiz hafta havaalaninda Yahudi bir aile gördüm. Biri kiz, 2 oglan 3 çocuklari vardi.ve daha erkek çocuklar 2-3 yaslarinda olmalarina ragmen baslarinda Yahudilere has takke vardi. Hristiyanlar da küçücük çocuklarini kiliselere götürürken bizim dinimize bu kadar uzak olmamiz gerçekten çok üzücü.

Okullarda mutluluk dersleri verilmeye baslanmis

Geçtigimiz yil, Amerika’da baslamis mutluluk dersleri. Insanlara elerlindekilerin kiymetini bilme, olaylarin pozitif yanlarini kesfedebilme, zorluklar, problemler karsisinda çözüm olusturabilme yollari anlatiliyormus çocuklara. Bu yil da Ingiltere’de baslayan bu ders sayesinde mutsuzluklarini yemek, kötü arkadasliklar veya uyusturucu madde kullanarak bertaraf etmeye çalisan ve daha da bataga saplanan gençlerin sayisini azaltma hedefleniyormus.

Yukaridaki paragrafla ilintilendirmek istiyorum bu haberi. Neden mi? Çünkü bizim dinimiz bize sükrü, kendimizden kötü durumda olanlara yardim etmeyi, hosgörüyü, elimizdekilerin kiymetini bilmeyi, kötü aliskanliklardan uzak durmamiz gerektigini zaten anlatiyor bize. Gerçek bir Müslüman’in mutsuz olmasi mümkün degildir. Olan her seyde bir hayir oldugunu ve umudun asla kesilmemesi gerektigini bilir çünkü.