|  Cumartesi sabah saat 08:51’de dogdu... Bir akvaryumu seyreder gibi seyrediyorum içeride yatan bebekleri. Mavi ve pembe takkeler takilmis, avucumdan küçük kafalarina. Bagira bagira agliyorlar. Saskinlik içindeler hepsi. Dogduklarinin farkinda bile degiller.
Benim küçük kardesimin, öbür yarimin bir bebegi var artik. Can bebek getirildiginde çok aglayacagimi saniyordum. Oysa sasirtici bir sakinlik içinde ve bütün bedenime yayildigini hissettigim bir tebessüm içindeyken karsilastim onunla. Hemsire küçük bedenini seri hareketlerle yikarken, basini ölçerken, ayaginin izini çikarirken bir yandan fotograf çekiyor, bir yandan da nasil bir adam olacagini düsünüyordum...
***
“Her sey yolunda” dedi doktorumuz Numan bey. “Yirmi dakika sonra anneyi odasina alacagiz” Aile büyükleri “sükür soluklari” alarak oturduklari koltuklara ben de bebek akvaryumunu seyretmeye döndük...
Can... Sakin sakin dururken avaz avaz bagirmaya basladi. Sonra sustu. Sonra bir daha basladi. Takma dislerini çikarmis yaslilar gibi agzini sapirdatiyor, açiyor kapiyor, biraz bekliyor, tekrar agliyordu. “Annesi gelene kadar böyle” dedi hemsire.
Kizim uyanmis, “beni hemen Can’a götür anne” dedi telefonda. Hâlâ her seyi organize ediyor olmama, uyuya kalanlari uyandirmama, aramam gerekenleri aramama, her durumda her seyi organize etmeye meyilli kafama gicik oldum birden ama ne fayda.
Bebek odasinin perdesini kapadilar. Hastane odasinin penceresinden önümüzdeki vadiyi kaplayan gökdelenleri seyretmeye basladim ben de... Sakinlik içinde...
***
Hemsire kafasini uzatti “anneyi getiriyoruz” dedi. Enistem Alper’le birlikte firladik yerimizden. O kamerasini çalistirdi hemen, ben kapiyi açtim ardina kadar. Yorgun, perisan yari baygin getirdiler güzel kizimizi. “Kuzum, çok tatli bir oglusun var, boyu posu kilosu çok iyi masallah. Ayni babasi olacak, belli” dedim ellerini öperek. Gözlerini açip gülümsedi, kocasi onu öperken “iyi mi, sagligi iyi mi” diye sordu. “Aman aman kem gözlere sis” diye bagristik bir agizdan. Hemsire “Annemiz hazirsa bebegi getirelim, emzirsin artik” dedi. Ve Can bey minik bir besik içinde getirildi. Kiz kardesim önce bebege bakti sonra dönüp bana...
***
Öyle bir bakis ki...
Nasil anlatsam...
“Abla büyüdüm mü ben?” diye soran “Bu benim mi?” diyen... Korkan, sevinen, çocuk, anne, hasta, kahraman, her sey olmus sanki o anda...
Bebegini gögsüne yerlestirdiler. Bebek süt emerken ellerimi tuttu siki siki. Zaten belliydi bu kadar sakinlikten. Biliyordum böyle firtinaya girecegimi. O elimi sikarken, bebegini bile emzirirken bana tutununca... Ben darmadagin oldum ve gidiverdim o güne... Onu eve getirdikleri o ilk güne. Su kucagindaki burusuk sey gibiydi. 1976 yiliydi. Harfleri tek tük taniyordum ve günesli bir gündü. Uzun uzun seyretmistim uyuyan o bebegi. Elini tuttum. Küçücüktü. Annem yatiyordu büyük yatakta. Babam “bu senin kardesin. Artik elini hiç birakmayacaksin kardesinin, söz mü?” diye sordu.
“Söz, baba...” dedim.
***
Hiç birakmadim elini. Hiç... Resim yapmayi ögrettim ona. Harfleri, notalarin bazilarini, bebek elbisesi dikmeyi, köpeklerden kaçmayi, pilav yapmayi, evcilik oynamayi, kendini korumayi, kedi sevmeyi, yarasini iyi etmeyi, ayakta kalmayi, kayisi toplamayi, çamurdan ev yapmayi... Hastalandik,düstük, yaralandik, âsik olduk, hata yaptik, basardik, diplomalar aldik... Kavga ettigimiz de oldu ama hiç küsmedik. Biz kocaman dünyada iki kisiydik... Elimi sikti bebegini emzirirken... Kimseye anlatamam bunu ah biz nasil büyüdük...
|
