Bir Annenin Gözyaşları sesli hikaye

Orta yasli kadin, evin içinde telasli bir haldeydi. Esyalarin yerini degistiriyor, örtüleri düzeltiyor, arada bir mutfaga gidip pismekte olan yemege bakiyor, tekrar salona dönüyordu. Sokaktan gelen her seste pencereye kosuyor, her duydugu kapi zilinde de, baskasinin zili oldugunu anlayip üzülüyordu.

Baska sehirde is bulan oglu, hem uzak yerde oldugundanhem de izin alamadigindan 2 aydir gelememisti. Orta yasli kadin, büyük bir özlemle oglunun gelmesini ümit ediyor, kulagi zil sesinde, ayak sesinde telasla bekliyordu.

 Her anneler gününde, çocugunun ona “Annecigim, annler günün kutlu olsun” diyerek, boynuna sarilmasina öyle alismisti ki, sanki oglu kapidan giriverecek ve kosup boynuna sarilacakti, sonra da onun için hazirladigi tatlilardan yiyecekti. Oysa oglu gelecegini söylememisti ki.
Kadin, boynu bükük düsündü, “-ya gelmezse, ya izin alamadiysa.” Içini özlem dolu bir alevin yalayip geçtigini hissetti.

Kadin sabahtan hazirliga baslamisti.. Telasli halini gören esi, sorup durmustu;” Bu telasin niye?” diye ama cevabini bir türlü alamamisti. Sonunda da kadin; “-Bu gün evde isim çok, sen git-gez biraz” diye israr ederek, esini rica-minnet disari çikarmisti. “Ya, telasimin nedenini anlarsa, ya saatlerce bekledigim halde oglum gelmezse” diye düsünmüstü. “Gelmezse” düsüncesiyle bir daha yüregi titremisti.

Saatler geçip gidiyordu, öglen olmak üzereydi; “-Gelemiyorsan, bir telefon et bari, ‘annecigim’ de..” Içinde sikinti artmaya baslamisti; “-Anneler gününü kutlamak için bir telefon bile etmeyecek mi acaba? Ben böyle bekliyorum ama o belki hatirlamadi bile. ‘Gözden irak olan, gönülden de irak olur’sözü anneler için de geçerli olur mu hiç. Olamaz canim,bir telefon eder en azindan. Hos telefon yetmez, özledimyavrumu, kara gözlerini, yaramaz gülüsünü. Hih.. yaramaz,dedigimi duysa yine darilir, ‘Beni çocuk gibi sevme’ der.
 Sanki nasil seveceksem…”
Çocugunu düsündükçe, onunla konustugunu düsündükçeyüzü gülüyor, farkinda olmadan bir anda neseleniyordu.
 Sonra duvardaki saate gözü takiliyor, yeniden durgunlasiyordu.
 “-Gelmeyecek, telefon bari etse..” diye düsündü istemeye istemeye. “-Sesini bari duymus olurum”. Tam böyle düsünürken,cep telefonunun sesiyle irkildi, omuzlarinda bir yorgunluk,
 bakislarinda bir burukluk telefona uzandi., ekranina bakti, arayan ogluydu.
Sevinmeli miydi? sevinemedi. …acaba …acaba gelemeyecegini söylemek için mi aramisti. Telefonda kutlayip geçecek miydi anneler gününü, sarilamayacak miydi yavrusuna?
Açti telefonu;
-Alo..
-Alo, nasilsin annecigim?
-Sagol yavrum, sen nasilsin?
-Iyiyim annecigim.
-Ne yapiyorsun, isler nasil?
-Biraz zor oldu ama alistim, hem bu sehre, hem de ise alistim.
-Öyle mi yavrucugum.
Söylemiyordu iste ne telefonda kutluyordu, ne de gelmiyeceginisöylüyordu. Sonunda dayanamayip sordu;
-Izin aldin mi yavrum?
-Evet annecigim, izin aldim. Sen nerden bildin.
-Nerden mi, anneler günü için izin almadin mi?
-Ha, anneler günü dogru ya. Anneler günün kutlu olsun annecigim.
-Sen sen.. bunun için izin almadin mi?
-Ah annecigim, çok sevdigim, benim için çok önemli bir bayani
 görmeye gidecegimi söyledim. Sefim de izin verdi. Simdi onun yanina gidiyorum.
Orta yasli kadin durakladi, sesine hakim olmaya çalisti.
-Öyle mi, nasil biriymis bu?
-Annecigim, emin ol bana, senin daha önce yaptigin yemeklerdendaha lezzetlisini, daha önce yaptigin tatlilardan daha tatlisini yapmistir, beni bekliyor simdi.
-Ben… sey… tamam yavrucugum. Sey, umarim o da seni seviyordur.
-Sevdigine eminim anne, zaten bu ilk iznimi sirf onu görmek için aldim. Babam nerde anne?
-Disardaydi yavrum. Hah.. kapi çaliyor, sanirim baban geldi.
-Tamam anne selam söyle, ben de mis gibi kokularin geldigi, dünya da en çok deger verdigim bir dünya güzüelinin kapisindayim.
-Tamam yavrum, söylerim. Sonra yine ara yavrum. Allah’a emanet ol.
Telefonu kapatti. Oysa ne kadar özlemisti oglunu, ne kadar görmek istiyordu. Kapiya eli uzanirken, gözünden süzülen yaslara engel olamiyordu.
Kapiyi açtiginda, boynuna atilan oglunun “-Canim annecigim, anneler günün kutlu olsun!” diye bagirmasi sanki bir rüya sahnesiymis gibi geldi. Oglu; “-Annecigim, seni sevindirecek
 bir sürpriz yapayim dedim, lütfen aglama” dese de, annesi sevinçten hiçkira hiçkira agliyordu.