Yılmaz ERDOĞAN Yaşayabilme İhtimali sesli

otobüslerde vazgeçtim

çocuk olmaktan

ve beslenme çantamda

otlu peynir kokusuydu babam

Ben seninle bir Gün Veyselkarani`de haşlama yeme ihtimalini sevdim.

ilkokulun silgi kokan, tebeşir lekeli yıllarında

(ankara`da karbonmonoksit sonbaharlar yaşanırdı o zaman)

özlemeye başladım herkesi

Ve bu hasret öyle uzun sürdü ki,

adam gibi hasretleri özlemeye başladım sonra

Bizim Kemalettin Tuğcu`larımız vardı

Bir de Camların buğusuna yazıyazma imkanı

Yumurta kokan arkadaşlarla paylaşılan

kahverengi sıralarda, solculuk oynamaya başladık

Ben doktor oluyordum sen hemşire, geri kalanlar kontrgerilla

kırmızıboyalarla umut ikliminde harfler yazılıyordu, pütürlü duvarlara

ve Türk Dil Kurumu`na inat bir Türkçeyle

Ağbilerimizden öğrendik, ş harfinden orak çekiç figürleri türetmeyi

Ankara`ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu.

Ve kapalı mekanlarda sevişmeyi öeriyordu haber bültenleri

Oysa Ankara`da hiç sevişmedim ben.

Disiplin kurulunda tartışılan aşkım olmadı benim

(sınıfça gidilen pikniklerde kıçımıza batan platonik dikenleri saymazsak)

Ankara`ya usul usul kurşun yağıyordu

Ve belli bir Saatten sonra sokağa çıkmamayı öeriyordu haber bültenleri

Oysa hiç kurşun yaram olmadı benim

Ve hiçbir mahkeme tutanağına geçmedi adım

çatışmaların ortasında sevimli bir çocuk yüzüydüm sadece

sana şiirler biriktiriyordum fen bilgisi defterimde

ama sen yoktun

Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum, suni tenefüs saatlerinde

Okul servisi seni hep zamansız, amansızca bir lojman griliğine götürüyordu

Ben, senin benimle Tunalı Hilmi Caddesi ne gelebilme ihtimalini seviyordum

Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum.

yaz sıcağı toprağa çekiyordu tenimin çatlamaya hazır gevrekliğini

Sonra otobüs oluyordum,

kırık yarık yoların çare bilmez sürgünü

Ne yana baksam dağ ve deniz sanıyordum Muş ovasının yalancı maviliği

Otobüs oluyordum bir süre

Yanımızdan geçen kara trenlerle yarışıyordum,

yanağım otobüs Camının garantisinde

Otobüs oluyordum

Bir ülkeden bir iç ülkeye

çocukluğuma yaklaştıkça büyüyordum

Zap Suyunun sesini başına koyuyordum şarkılarımın listesinin

Korkuyordum

Sonra iniyordum otobüsten

çarşıdan bizim eve giden,

ömrümün en uzun,

ömrümün en kısa,

ömrümün en çocuk,

ömrümün en ihtiyar yolunu

boşuyordum

çünkü sonunda annem oluyordum

babam kokuyordum sonunda

Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim, çocuk olmaktan

Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam

Ben seninle bir gün Van`daki bir kahvaltı salonunda

Ben seninle (sadece bilmek zorunda kalanların bildiği) bir yol üstü lokantasında

Ben seninle, Ağrı dağına mistik ve demli bir çay kıvamında bakan Doğubeyazıt`ın erhangi bir Toprak damında

Ben seninle herhangi bir insan elinin terli coğrafyasında olma ihtimalini sevdim

Ben senin,

beni sevebilme ihtimalini sevdim!

Yılmaz ERDOĞAN