Ben ona yürekli ayazımsın derdim, Hüzünlü yanlarımı jilet gibi kesen. Çöl sıcağında yanardım bakışlarına, Sürgündüm kalbine kanatsada diken. Ben ona göçlerimsin derdim özleten.
Yanardım içimdeki ben/e sarılırken. Kursağıma düşerdi saçların kokusu, Fısıltı kalırdım dilimden geri dönen. Tualiydim ahenkli eşsiz renklerinin. Ben ona yolumsun derdim bitmeyen.
Omzuma izi düşen gecelerim olurdu, Keman sesinde ağlardım yokluğuna. Ben ona kalbimin piyano sesi derdim. Beyaz duyguma beyaz karıydı üşüten, Sürgünüydüm sevdanın yazı olmasada.
Ben ona cüretkâr sevdamsın derdim, Sessizliğime sesli saraylardan gülen. Yağmur ağlardım bahar kolundayken. Terkiydim arkasında kamçısı yaksada. Ben ona ahir yüzümün aynası derdim. Düğüm olurdu dudaklarım dokununca, Kanı akardı yüreğimin öptüğünde beni. Sürgündüm busesine kirpiğim ıslakken, Ruhuma düşmesede ışığı yıldız bilirdim. Bilsemde olmadığını ona aşksın derdim. Bülent KAYA
| 
