Tek SeN Olsan Yeterdi...Yalnizligima...

Ilk günden ailemle tanistirmistim onu nereden bileyim bunun hayatimin en büyük yanlisi olacagini...

Ne yaparsa yapsin hiç kizamiyordum ona yaptiklari beni çok üzüyordu her gece aglayarak sabahi zor ediyordum ama bunca fedakarligima karsilik Terkedildim...

Hemde hersey çok güzel giderken,hiç bir sebep yokken bitmesini istedigini söyledi o mutlu olsun diye onsuzlugu kabullendim bu onun için yaptigim son fedakarlikti...

O kadar kirildim ki neden bile diyemedim.

Ailem birseyler oldugunu anlamisti sürekli bir sorun mu var diye soruyorlardi yoo hersey yolunda diye geçistiriyordum ve sonunda annem msjlari görmüs artik herkes ayrildigimizi biliyordu.O kadar utandimki aileme karsi anlatamam çünkü onu sadece kendi gözümde degil farkinda olmadan ailemin gözündede çok büyütmüsüm...

Ayrildiktan sonra o kadar yikildim ki gözlerimin altinin derisi soyulmus,kabuk baglamisti aglamaktan.Ondan sonra düstügüm bosluktan bir daha hiç çikamadim ve hep yanlislar içinde devam ettim yoluma,ölmeyi bile denedim ama Allah bile kabul etmedi beni yanina demekki daha çekecek çilem varmis ve hala daha çekiyorum bugün ayriligin 351.günü ve ben hala onu çok özlüyorum.Bir daha hiç görmedim ama hiç unutmadim.Ama daha fazla katlanamiyorum içimin acisina.

Sabah uyaniyorum ve bakiyorum yasama tutunacak bir sebep yok,o yok...Ben bunlari haketmedim ve artik ölümüm çok yakin çünkü böyle yasamak insani ölmekten beter ediyor ve ölmek için hala neyi bekliyorum biliyormusunuz?

Yüregimin acisindan,içimin acisindan daha çok hangi sekil ölüm canimi acitir diye düsünüyorum ama bulamiyorum çünkü bundan büyük aci yok.

Ölüm bazilari için yeni bir baslangiçken benim için sadece bir kurtulus olacak herkes hakkini helal etsin...