Kaldirimlar 1-2 SAKARYA
DESTAN
ÇILE
1
Sokaktayim, kimsesiz bir sokak ortasinda
Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum
Yolumun karanliga saplanan noktasinda
Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.
Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanik;
Evlerin bacasini kolluyor yildirimlar.
In cin uykuda, yalniz iki yoldas uyanik:
Biri benim, biri de serseri kaldirimlar
Içimde damla damla bir korku birikiyor;
Saniyorum her sokak basini kesmis devler,
Üstüme camlarini, hep simsiyah dikiyor
Gözüne mil çekilmis bir ama gibi evler
Kaldirimlar, çilekes yalnizlarin annesi
Kaldirimlar, içimde yasamis bir insandir.
Kaldirimlar, duyulur ses kesilince sesi,
Kaldirimlar, içimde kivrilan bir lisandir.
Bana düsmez can vermek yumusak bir kucakta,
Ben bu kaldirimlarin emzirdigi cocugum.
Aman sabah olmasin bu karanlik sokakta,
Bu karanlik sokakta bitmesin yolculugum
Ben gideyim yol gitsin, ben gideyim yol gitsin;
Iki yanimdan aksin bir sel gibi fenerler.
Tak, tak, ayak sesimi aç köpekler isitsin;
Yolumun zafer taki, gölgeden tas kemerler.
Ne sabahi göreyim, ne sabah görüneyim;
Gündüzler size kalsin, verin karanliklari.
Islak bir yorgan gibi simsiki bürüneyim,
Örtün, üstüme örtün serin karanliklari.
Uzaniverse gövdem, taslara boydan boya;
Alsa buz gibi taslar alnimdan bu atesi.
Dalip sokaklar kadar esrarli bir uykuya;
Ölse, kaldirimlarin kara sevdali esi...
2
Basini bir gayeye satmis kahraman gibi,
Etinle, kemiginle, sokaklarin malisin!
Kurulup siltesine bir tahtaravan gibi,
Sonsuz mesafelerin üstünden asmalisin!
Fahise yataklardan kaçtigin günden beri,
Erimis ruhlarimiz bir derdin potasinda.
Senin gölgeni içmis, onun gözbebekleri;
Onun tasi erimis, senin kafatasinda.
Ikinizin de ne es ne arkadasiniz var;
Sükût gibi münzevi, çiglik gibi hürsünüz.
Dünyada tasinacak bir kuru basiniz var;
Onu da, hangi diyar olsa götürürsünüz.
Yagiz atli süvari, kostur atini, kostur!
Sonunda kabre çikar bu yolun kivrimlari.
Ne kaldirimlar kadar seni anlayan olur,
Ne senin anladigin kadar kaldirimlari...
Necip Fazil KISAKÜREK |
