Sana uzak kentlerden birinde zamanin bir yerinde seni ve senli günleri animsatti aksam günesi...
Onca zamanin üstünde eskimeyen bir düsüncesin simdi
Insan hergün animsar mi ayni gözleri
SENI SEVIYORDUM ve senin haberin yoktu
Saçlarini izliyordum uzaktan, kulaginin arkasina düsüsü ve burnun, herkesden baskaydi iste...
Güldügü zaman yukariya bakardi;
Yukari kalkan basin ve gülen gözlerin vardi...
Ne güzeldiler sen bilmiyordun...
BEN SENI SEVIYORDUM...
Kalbime sigmiyordu aklimdan geçenler
Duvarlara, vitrin camlarina, kaldirimlara çarpiyordu
Geri dönüyordu, çogalarak
Senin sesini duydugum masalarda erteliyordum herseyi, herseyi erteliyisim oluyordun
Kalp agrisi oluyordun,
Birlikte soludugumuz sokak isimleri oluyordun,
Mevsimler degisiyor ve büyüyorduk,
Dönemeçler geçiyor, köprüler göze aliyorduk ve bazen tekin olmayan sularin üzerinden atliyorduk
Cesurduk...
Ufuk çizgisi maviydi, gün batimi hep turuncu ve kirmiziydi bütün karanfiller...
Ben SENI SEVIYORDUM sen bilmiyordun...
Sevinçlerim oluyordun arasira sen hiç bilmiyordun
Sonra herhangi biri oldun, bütün sevinçlerim bittikten sonra
Yagmurlar yagdi, serin haziran aksamlari
Derken bir gün uzaktan gördüm seni...
Saçlarin bana inat basin herseye meydan okuyarak iste yine ayni
Kalbimi acitti her zaman ki gibi...
Degistik saniyordum ve sen yine bilmiyordun
Simdi bunlari anlatsa sana birileri kim bilir yada bosver bilme en iyisi...
