ARKADAS
Vietnam Savasi sonrasi... Evine dönmekte olan bir asker San Francisco'dan ailesini aradi:
"Anne, baba eve dönüyorum, ama sizden bir sey rica ediyorum. Yanimda bir arkadasimi da getirmek istiyorum."
"Memnuniyetle, O'nunla tanismak isteriz", diye cevapladilar. Ogullari "Bilmeniz gereken bir sey daha var." diye devam etti.
"Arkadasim savasta agir yaralandi, bir mayina basti ve bir koluyla ayagini kaybetti. Gidecek hiçbir yeri yok ve O'nun gelip bizimle kalmasini istiyorum."
"Bunu duyduguma üzüldüm oglum. Belki O'nun baska bir yer bulmasina yardimci olabiliriz."
"Hayir. Anne, baba O'nun bizimle kalmasini istiyorum."
"Oglum." dedi babasi. "Bizden ne istedigini bilmiyorsun. O'nun gibi özürlü biri bize korkunç yük olur. Bizim kendi hayatimiz var ve bunun gibi bir seyin hayatimiza engel olmasina izin veremeyiz. Bence bu arkadasini unutup eve dönmelisin. O kendi basinin çaresine bakacaktir."
Oglu o anda telefonu kapatti. Ailesi O'ndan bir süre haber alamadi. Ama birkaç gün sonra, San Francisco polisinden bir telefon geldi. Ogullarinin yüksek bir binadan düsüp öldügünü ögrendiler. Polis bunun intihar olduguna inaniyordu. Üzüntü dolu anne-baba hemen San Francisco'ya uçtular ve ogullarinin cesedini tespit etmek için sehir morguna götürüldüler. Anne - baba ogullarini hemen tanidilar yalniz bilmedikleri bir seyi de ögrenince dehsete düstüler:
Ogullarinin 'sadece bir kolu ve bacagi' vardi...
