Güneşe Kulaç Atan Çocuk (2)
Paylaşan
Wednesday, February 13, 2019

 

Kobanili mülteci çocuk Aylan Kurdi'ye

 

Gözlerinde -çığlık çığlığa- takılıp kalan bir savaş ortasında

Ve yapayalnız -ölümün en soğuk kıyısında-

Öylece -nefes nefese- ve durduk yerde

En olmadık bir anda -akışı duran zamanda-

Gülüşünü suya düşüren bir bebek telaşında

Ve kara/ kapkara bir deniz ortasında;

Sevincimizi kursağımızda bırakarak

Öyle bir sustun ki sen;

-suyun alevinde yanıp kül olan bir kibrit çöpü gibi-

Kıyıya vuran suskunluğun kulaklarımızı yırtıyor hala…

 

Kim bilir?

Yaşasaydın belki de

Bizim çocuklarla

“önüm arkam, sağım solum sobe” oynardınız birlikte…

Sırtın dünyaya dönük

Bakışların, yüzün sahile vurmuş

Gülüşün dalgalara emanet

Ellerin…

Bizim çocukların ellerine uzanmıyor ellerin

Büyük bir gürültüyle oyunlar oynuyorlar

Dalgaların sesine karışıyor

Bizim çocukların seslerine karışmıyor sesin…

 

“Al satamam bal satamam, Aylan ölmüş ağlamadan duramam”

Tepemde yaralı sürgün kuşları

“Önüm arkam, sağım solum…” Ölüm

“Önüm arkam, sağım solum…” Kurşun yarası… 

 

 

Eylül 2017

 

Paylaşan
Wednesday, February 13, 2019
Etiketler:
çocuk
göç
felaket
Bu gönderi
0 puan
Puan ver
1 2 3 4 5

Beğen

Beğendin

Bildir

Sen bildirdin
Nedenler
İptal
0 yorum