Çocuk ve Barış
Paylaşan
Saturday, November 17, 2018

Yoksul bir sevinç ve tatlı bir telaş içinde

Güle oynaya…

Bağrışa çağrışa…

Tozu dumana kata kata

Peşinde koşup durdukları

Yamuk yumuk -ve havası her daim inik- plastik toplar

Oyunlar ve kırık dökük oyuncaklar yerine

Her seferinde mızıkçılık yaparak oyunlarını bozan

Ve sokakları yerle bir eden top sesleriyle büyüyor çocuklar…

 

Sevinçleri yıkıntılarda

Düşleri delik deşik duvarlarda

Gülüşleri şarapnel parçalarında soluklanıp duran

Ve kimsesiz

Oyunsuz

Ve oyuncaksız bırakılan çocukların gözyaşları

Yakıp kül ediyor toprakları…

 

Ve “…Nicedir

Çocukluğuma kasteden masal canavarları” (*)

Ateş gücü

Ve manevra kabiliyeti yüksek tanklar dolanıyor içimde

Korkuyorum…

 

Ne siyah/ ne de beyaz

Ne savaşın karanlığı

Ne de ak kefenlere sarılmış çocukların yüzü…

Parklarda/ sokaklarda

Teneffüs zilinin o haşarı sevincinde

Bir okul bahçesinde

Sevincini içinde taşıyan doğum sancısı

Ve memeye dayayıp ağzını

Güneşi emen bir bebek telaşında

Yüzünde

Gözünde

Işıldayan gülüşünde

Ve ninnilerin uykuya meyleden o muhteşem ezgisinde

Güle oynaya/ koştura koşuştura

Çocukların üzerine güneş ve bahar çiseleyen

Masmavi bir gökyüzü istiyorum

Savaş uçaklarının tepemizde dolaşmadığı…

 

(*)“…Nicedir

Çocukluğuma kasteden masal canavarları” dizesi ”Siyah ve Beyaz” başlıklı şiirimden alıntıdır.

Paylaşan
Saturday, November 17, 2018
Etiketler:
savaş
çocuk
barış
Bu gönderi
0 puan
Puan ver
1 2 3 4 5

Beğen

Beğendin

Bildir

Sen bildirdin
Nedenler
İptal
0 yorum